Rob Blaas

    “Gelukkig word je niet geboren als projectmanager.“

    Gelukkig word je niet geboren als projectmanager. Maar als ik terugdenk dan is de behoefte aan structuur en overzicht altijd al behoorlijk groot geweest. Zo speelde ik als jongen in het voetbalteam jarenlang op de positie van laatste man. Het spel voor me, zien waar er gaten vallen, roepend naar mijn medespelers om ze te behoeden voor balverlies. Maar ook zelf de gaten dichtlopen en met een sliding nog net even voor opruiming zorgen. En als aanvoerder de belangrijke extra taak: het voorbeeld geven in werklust en sportiviteit.

    Structuur

    Die basis is voor mij eigenlijk nog steeds de kernmanier van werken in projecten: zorgen dat het speelveld overzichtelijk is, de doelen duidelijk zijn, de speeltijd en spelregels zijn vastgelegd en de spelers goed staan opgesteld. Kortom structuur. Niet tot in de kleinste details. Dat is niet nodig. Waar onduidelijkheid is over details, geldt bij voetbal het uitgangspunt van fairplay, sportiviteit. In projecten heet dit gezond verstand. Spelregels zijn nuttig en nodig, maar verder is gewoon goed nadenken over de uiteindelijke doelen die men zakelijk gezien wil bereiken een eerste vereiste. En ondanks alle voorbereidingen en structuur vallen gaten. Ik ben nog steeds niet te beroerd om die dicht te lopen. Dat zal altijd nodig blijven!

    Bij projecten die ik doe, wil ik ook kennis hebben en kennis vergaren over de materie van het project. Een project leiden zonder inhoudelijk iets te weten van het onderwerp is voor mij geen optie. Met een brede opleiding (bedrijfseconoom) en inmiddels ook ruime ervaring (zeker op het raakvlak van business en ict) blijft er dan gelukkig een flink terrein over. Maar als projectleider voor een kernreactor, wetenschappelijk onderzoek naar knaagdieren of naar een nieuw, super duurzaam kunstgrasveld zul je mij niet terugvinden. Alhoewel, dat laatste onderwerp …